Smulungle Aalst News

Op bezoek bij moerbei specialst Willy Keymeulen

Vandaag was weer zo’n heerlijke dag door de wind en de regen… in Aalst. We schrijven 18 Februari en er woedt één van de zwaarste stormen van de laatste jaren. Toch vertrek ik ‘s morgens vroeg naar Aalst want er staat er een bezoek gepland met nieuwe vrijwilligers Jonas en Greg. Een kort bezoekje aan de plek en je ziet alleen maar blije gezichten. We kijken uit naar morgen. Dan komen we met alle andere smuljungle fans voor de eerste keer samen.
Ondertussen krijg ik een telefoontje van Antonia van de Groendienst dat ook de Schepen morgen langskomt om goeie dag te zeggen. Geweldig is dat. Maar de dag is nog niet om. De volgende afspraak is met Bart Backaert en Ester Cattoir. Zij staat te popelen om onze Groene Vingers in goeie banen te leiden maar daar hoor je morgen meer over.

Op bezoek bij Willy Keymeulen, De gouden moerbei en de zijderupsen

Daarna rijd ik samen met Ester naar Willy Keymeulen de enige echte Moerbei Specialist. Als je die oude knoesten ziet in zijn tuin dan kan je alleen maar stil worden. Wat een kennis en wat een mooie collectie. We krijgen verhalen te horen over Moerbeibomen van de Keizer in Japan…Hoe de vijgenboom wortels hun weg zoeken bij de buren…
We gaan even schuilen in de serre maar daar wordt snel duidelijk dat dat niet de veiligste plek is als het stormt.
Reserveer alvast midden Juli want dan mogen we op bezoek gaan met z’n allen. Als de beskes rijp zijn… zegt hij zo mooi. Die zijderupsen heeft hij moeten doorgeven aan een andere dame. Als er rupsen zijn komt ze langs. Dat was te arbeidsintensief want die moeten 6 keer eten per dag. Als mantelzorger was dat te net iets teveel werk. Nu spinnen de rupsen groene zijde. Ik zie Ester pennen in haar boekje.

Willy is 83 jaar maar zit nog boordevol plannen. Misschien kunnen we nu en dan een handje helpen want als hij verteld over hoe hij op ladders nog staat te snoeien…. hmmm. Zijn vrouw Nora maakt ondertussen een moerbei drankje klaar. In Turkije kan je gedroogde moerbei kopen en dat dan als thee drinken…
Vroeger was hij koorleider. Hij weet al welke liedjes hij op zijn begrafenis wil. Later maar nu nog niet natuurlijk. We moeten het opzoeken op zijn website. Natuurlijk doen we dat. Hij heeft nog heel veel verhalen zegt hij. Voedsel voor de geest van onze troubadours natuurlijk. Er is een boek dat we zeker moeten lezen. Ik hoop dat Ester de naam heeft opgeschreven.

Hij toont ons ook het persartikeltje dat hij heeft uitgeknipt. Over die Smuljungle zegt hij. In gedachten is hij bij ons morgen. Hij kan jammer genoeg niet weg. We zullen aan hem denken.
Bij het afscheid waaien we bijna samen met de poort weg. We houden ons vast aan de takken van de bomen…

De Smuljungle Dankt u
Back to top button